Ίσως να γνωρίζεται πως το πρώτο παιχνίδι που έπαιξα όταν άρχισα το «ταξίδι” μου στον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών ήταν το DOOM. Ωστόσο, το παιχνίδι αυτό δεν ήταν στην κατοχή μου οπότε περιοριζόμουν σε ένα Game Gear που είχα τότε (και μάλλον έτσι εξηγείται και η προτίμησή μου στις φορητές κονσόλες). Μετά από κάποια χρόνια, ο πατέρας μου έκανε την έκπληξη και μου αγόρασε ένα Playstation, κονσόλα που για εκείνη την εποχή ήταν ονειρική. Ένα από τα πρώτα παιχνίδια που μου δώσανε για να παίζω ήταν το Megaman X4. Σε σχέση με άλλους της ηλικίας μου, που έπαιξαν το αρχικό Megaman (πριν εξελιχθεί σε Χ) εγώ έμαθα από την τότε σύγχρονη έκδοση του μπλε ανδροειδούς. Το είχα τερματίσει πάρα πολλές φορές και μάλιστα είχα πάρει και όλα τα upgrade του βασικού σώματος. Το τελευταίο Megaman X που θυμάμαι ήταν το X8, ένα παιχνίδι που πέρασε στην 3D εποχή και αν δεν κάνω λάθος αποτέλεσε και το τελευταίο της σειράς.

Αρκετός καιρός πέρασε και το όνειρο ξαναζωντάνεψε μέσω του Mighty No. 9, ενός project που ανακοινώθηκε πριν από περίπου ένα χρόνο από τον ίδιο τον Keiji Inafune, τον «πατέρα” του Megaman. Με μια νέα ομάδα να τον ακολουθεί και ένα επιτυχημένο Kickstarter, η δημιουργία ενός νέου τίτλου ξεκίνησε που όπως όλα έδειχναν στην αρχή, ήταν το ξεκίνημα κάτι μεγάλου. Η αρχική ημερομηνία κυκλοφορίας ήταν για τον Σεπτέμβρη, όμως οι συνεχόμενες αναβολές και καθυστερήσεις μέχρι και σήμερα, απέτρεψαν τον τίτλο να κυκλοφορήσει χωρίς προβλήματα. Ακόμα και τώρα, μετά την κυκλοφορία του σε PC και κονσόλες, το παιχνίδι συνοδεύεται από προβλήματα, κακές αποφάσεις στο Design και γενικότερα μια άσχημη ατμόσφαιρα.

Η ιστορία του Mighty No. 9 λαμβάνει χώρα στην Αμερική ενός εναλλακτικού παρόντος, όπου οι άνθρωποι ζουν αρμονικά με τα ανδροειδή και συνεργάζονται μαζί τους για να φέρουν εις πέρας εργασίες της καθημερινότητάς μας και όχι μόνο. Μια μέρα, όπου διάφοροι αγώνες γίνονται στο τοπικό στάδιο, μια έκρηξη ταράζει την ειρήνη της χώρας και μαζί τα ανδροειδή που κατοικούν σε αυτή. Οι «δυνατοί εννιά”, ανδροειδή που χαρακτηρίζονται από δυνάμεις της φύσης και καλύτερες αναβαθμίσεις σε σχέση με τα άλλα ρομπότ, «τρελαίνονται” και απειλούν με καταστροφή. Πυρηνικά εργοστάσια, σταθμοί παροχής νερού, οικοδομές, εργαστήρια και άλλα σημαντικά κτήρια βρίσκονται σε κίνδυνο και πρέπει να γίνει κάτι άμεσα. Όπως το θέλει η παράδοση, ο πρωταγωνιστής μας είναι ένα ανδροειδές που δεν έχει επηρεαστεί από τον ιό που έχει προσβάλει τα συστήματα και έτσι επεμβαίνει στο τόπο του εγκλήματος για να εξακριβώσει ποιο είναι το πρόβλημα.

Από εκείνο το σημείο και έπειτα, όλα πάνω-κάτω είναι γνωστά. Το μεγαλύτερο κομμάτι της εξιστόρησης γίνεται από τους συνεργάτες-καθηγητές που ευθύνονται για την δημιουργία των ανδροειδών που θα αντιμετωπίσουμε. Αυτό που παρατήρησα πρώτο απ’όλα, είναι ο τόνος που υπάρχει. Το Mighty No. 9 είναι κατάλληλο για όλες τις ηλικίες και αυτό το καταλαβαίνουμε όχι μόνο από την κάλυψη των βωμολοχιών με πιο ήπιες (και άλλοτε ‘αστείες’) λέξεις, αλλά και το παιδικό voice acting που υπάρχει. Στην Αγγλική έκδοση τουλάχιστον, δεν έχει δοθεί προσοχή σε αυτόν τον τομέα με αποτέλεσμα να ερχόμαστε σε επαφή με ένα εκνευρισμένο ρομπότ αλλά να ακούμε κάτι άλλο με αυτό που βλέπουμε. Με πιο απλά λόγια, δεν διακρίνεται κάποιο συναίσθημα στα λόγια του κάθε χαρακτήρα.

Αν μας ρωτούσαν πως χαρακτηρίζουμε το Mighty No. 9, θα λέγαμε πως πρόκειται για ένα ανεπίσημο Megaman Reboot με πιο σύγχρονα και εναλλακτικά στοιχεία. Ο χαρακτηρισμός αυτός βασίζεται σε αρκετά στοιχεία του gameplay που παραπέμπουν στον πρόγονο του Beck (του πρωταγωνιστή), και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τις αποστολές του.

Ο βασικός πυρήνας είναι γνωστός σε όσους άρεσαν τα παιχνίδια του Inafune. Ο Beck έχει ενσωματωμένα συστήματα μάχης τα οποία αναβαθμίζονται σταδιακά με την απόκτηση του κατάλληλου chip. Το κύριο όπλο μας είναι το Blaster που έχουμε και μας επιτρέπει να ρίχνουμε μικρές ενεργειακές σφαίρες. Φυσικά, υπάρχει και το σύνολο των κινήσεων που έχουμε συνηθίσει με μικρές αλλαγές. Μπορούμε να προωθηθούμε με το Dash Ability μας και ταυτόχρονα να ρίχνουμε στους εχθρούς μας. Το Dash όμως, παίζει μεγαλύτερο ρόλο απ’ότι περιμέναμε. Κάθε εχθρός έχει ένα ορισμένο ποσοστό ενέργειας. Αφού πυροβολήσουμε αρκετές φορές θα τους δούμε να αλλάζουν χρώμα και να γίνονται πιο αδύναμοι. Τότε πρέπει να ορμήξουμε πάνω τους για να τους απορροφήσουμε, λαμβάνοντας με αυτόν τον τρόπο και ένα προσωρινό boost buff για τα όπλα, την ταχύτητα ή την αντοχή μας.

Πέρα από το περίπλοκο platforming και τα επιθετικά πρότυπα των εχθρών μας, κάθε επίπεδο έχει και έναν διαφορετικό αρχηγό. Ο κάθε αρχηγός είναι μέλος των Mighty No.9 και έχει μια δύναμη που τον κάνει να ξεχωρίζει. Αφού καταφέρουμε και τον νικήσουμε, τότε επιδιορθώνουμε την βλάβη που του προκαλέσαμε και διώχνουμε τον ιό που έχει, αποκτώντας παράλληλα και την δύναμή του. Για παράδειγμα, ο Pyro είναι ο πρώτος αρχηγός που θα αντιμετωπίσουμε και όπως λέει και το όνομά του, ελέγχει την φωτιά. Αφού τον νικήσουμε θα εναρμονιστούμε με το στοιχείο της φωτιάς και θα το χρησιμοποιήσουμε για τις επόμενες αναμετρήσεις μας. Δυστυχώς, η δυνατότητα αυτή θα μας φανεί άχρηστη μιας και πολλοί από τους αρχηγούς χάνουν αρκετά εύκολα και από το βασικό blaster μας. Προσωπικά, σε ένα μεγάλο κομμάτι του παιχνιδιού, αντιμετώπισα τους περισσότερους εχθρούς χωρίς να αλλάξω μορφή. Αντίθετα, στα Megaman X κάθε νέα δύναμη είχε μια σημαντική χρησιμότητα, είτε για τα επίπεδά μας ή για κάποιον αρχηγό.

Κάθε επίπεδο επηρεάζεται και από τον αρχηγό που «βασιλεύει” σε αυτά. Επίπεδα με φωτιές και λάδια που μπορούν να πυροδοτηθούν σε κάθε στιγμή, πάγοι που θα μας κάνουν να γλιστρούμε με το παραμικρό βήμα και κτήρια που μπορεί να γκρεμιστούν με το παραμικρό λάθος. Μέσα στις οχτώ επιλογές μας υπάρχουν διασκεδαστικά και εφευρετικά επίπεδα που στην πορεία χάνουν την «μοναδικότητά” τους. Εκτός αυτού, δεν υπάρχει κάπου η ένδειξη της απειλής και πολλές φορές θα πεθάνουμε χωρίς να καταλάβουμε γιατί. Τις περισσότερες φορές θα είναι επειδή δεν ξέραμε ότι υπάρχει κάποιος κίνδυνος μπροστά μας ή επειδή εκεί που περπατάμε φεύγει ξαφνικά το έδαφος.

Για τους θανάτους μας ευθύνεται πολλές φορές και ο κακός χειρισμός. Έχω στην κατοχή μου ένα Xbox Controller για να μπορώ να παίζω με ευκολία τέτοιου είδους platformers. Παραδόξως, μπέρδευα το κουμπί του πυροβολισμού με εκείνο της προώθησης και σε αρκετά σημεία πέθαινα χωρίς να το θέλω. Ειδικά στην πίστα με τους πάγους, καθόμουν και κοιτούσα την οθόνη μου στην προσπάθειά μου να κρατήσω σταθερή την υπομονή μου. Ο χειρισμός όμως είναι ένα από τα δυσάρεστα. Πέρα από το σύστημα των ζωών (μέχρι και 9 ζωές στο κανονικό επίπεδο δυσκολίας), η κινήσεις του χαρακτήρα και των εχθρών μας δουλεύουν αρνητικά. Ο Beck κινείται αργά και το μόνο που μπορεί να μας βοηθήσει είναι το Dash. Για μένα, λείπει η πιο χαρακτηριστική κίνηση σε όλα αυτά τα παιχνίδια: το Wall Jump. Για όσους ξέρουν, ίσως συμφωνήσουν μαζί μου πως αυτή η κίνηση στο Megaman X ήταν απαραίτητη για την εύρεση της καταλληλότερης τακτικής σε μια μάχη και αντίστοιχα δούλευε ως γνώμονας για τον σχεδιασμό τους.

Τα γραφικά του Mighty No. 9 προέρχονται από την Unreal Engine 3 που απ’όσα έχουμε δει αντέχει μέχρι και σήμερα, κάνει θαύματα. Δεν θα λέγαμε το ίδιο και για αυτήν την περίπτωση. Ο τίτλος της Comcept είναι μονότονος και φαντάζει πρόχειρος σε σχέση με τα χρώματα και τον χαριτωμένο τόνο του. Οι χαρακτήρες και οι εχθροί μας είναι βαρετοί και θα μας παραπέμψουν σε παιχνίδι που φτιάχτηκε για κινητά (που ακόμα και εκεί έχουμε δει παιχνιδάκια που εντυπωσιάζουν με τα γραφικά τους). Ακόμα και τα επίπεδα φαίνονται πρόχειρα. Για παράδειγμα, στο επίπεδο της Cryo, υπάρχει ένα τμήμα στο οποία πάμε κάτω από το νερό. Εκεί τα πάντα σκοτεινιάζουν ξαφνικά και είναι αρκετά δύσκολο να δούμε τι γίνεται.

20160622205834_1

Η χρηματοδότηση που έλαβε το Mighty No. 9 μέσω του Kickstarter έφτασε τα 4 εκατομμύρια δολάρια. Όλα αυτά τα λεφτά προέρχονται από παίχτες που νοστάλγησαν ένα καλό, παραδοσιακό platformer, και θα ήθελαν να δουν πως η ιδέα του Megaman θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην σημερινή βιομηχανία. Οι καθυστερήσεις όμως και το τελικό αποτέλεσμα μας κάνουν να αισθανόμαστε πως πιθανόν να μην αξίζει τον κόπο. Αν μη τι άλλο, το Mighty No. 9 καταφέρνει να αποτελέσει μια υπενθύμιση του πόσο απολαμβάναμε τους προηγούμενους τίτλους του Keiji Inafune. Οχτώ επίπεδα, οχτώ αρχηγοί. Καλόκαρδοι επιστήμονες και ήρωες που θέλουν να βοηθήσουν για το καλό του τόπου και ένας αξιαγάπητος πρωταγωνιστής που ρίχνει σφαίρες με το μηχανικό του χέρι. Μια συνταγή που παλιότερα απέδιδε καρπούς κάθε φορά. Προσωπικά, κατάφερα να παραλείψω τις ατέλειες που υπήρχαν και να ξανανιώσω ένα αίσθημα νοσταλγίας να με γεμίζει. Με μεγάλη μου λύπη όμως, διαπίστωσα πως δεν υπάρχει το βάθος και η αγάπη που υπήρχε στο παρελθόν. Έμοιαζε με έναν πρόχειρα φτιαγμένο τίτλο. Δεν είναι άσχημο παιχνίδι αλλά δεν θα το λέγαμε και καλό. Είναι απλά… απλό.

Ευχαριστούμε την Deep Silver και Enarxis Dynamic Media (Greece) για την παροχή του Review Code.

Mighty No. 9 - PC Review
ΓΡΑΦΙΚΑ7.5
ΙΣΤΟΡΙΑ5
ΣΧΕΔΙΟ6.5
GAMEPLAY6
REPLAYABILITY6.5
OPTIMIZATION8.5
6.5Overall Score
Reader Rating: (1 Vote)
7.0