Φαντάζομαι θυμάστε το Duke Nukem Forever. Θυμάστε πως το περίμεναν όλοι οι φαν. Πως περίμεναν με ανυπομονησία να ξαναμοληθούν στις γειτονιές της Αμερικής και να κατακρεουργήσουν χιλιάδες εξωγήινους που απειλούν την ειρήνη. Και σίγουρα γνωρίζετε πως όχι μόνο δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες – ειδικά μετά από 12 χρόνια – αλλά απογοήτευσε ακόμα περισσότερο. Κάτι το μέτριο gameplay, κάτι ο Nukem που έδειχνε να έχει χάσει την λάμψη του και κάτι τα ξεπερασμένα γραφικά, και πόσο μάλλον η αδιάφορη ιστορία, ήταν στοιχεία αρκετά για να χάσουν πολλοί την εμπιστοσύνη τους στην 3D Realms.

Η ιστορική αυτή εταιρεία επιστρέφει στο προσκήνιο με έναν νέο τίτλο και με πρωταγωνιστή αυτή την φορά μια… εκρηκτική γυναίκα με το όνομα Shelly «Bombshell» Harrison. Η λεγόμενη «διάδοχος» του Nukem έρχεται με την δική της περιπέτεια στους υπολογιστές μας και είναι κάτι διαφορετικό απ’ ότι είχαμε συνηθίσει έως τώρα. Το παιχνίδι της Interceptor Entertainment είναι ένα Isometric Twin-stick Shooter με όλα όσα αγαπάμε από αντίστοιχες σειρές, όπως μπόλικο πιστολίδι, δυναμικούς χαρακτήρες και πολλούς εξωγήινους για να εξουδετερώσουμε.

Η 3DRealms είχε την ευγενή καλοσύνη να μας προμηθεύσει με ένα Review Code για το παιχνίδι, ωστόσο εμείς είμαστε εδώ για να σας μεταφέρουμε όλα εκείνα που μας άρεσαν αλλά και μας «χαλάσανε» κατά την διάρκεια της δοκιμής μας.

Βρισκόμαστε στο άμεσο μέλλον όπου η ζωή σε άλλους πλανήτες είναι κάτι δεδομένο και γνωστό. Οι επισκέψεις από τους εξωγήινους «γείτονές» μας δεν είναι συχνές. Η ιστορία όμως περιτριγυρίζεται γύρω από μια φυλή με το όνομα Kyrr και την κατακλυσμική καταστροφή που υπέστη ο πλανήτης της. Οι πύλες της κολάσεως άνοιξαν και πλέον ο κάποτε όμορφος πλανήτης αποτελεί ένα καιόμενο άστρο που δεν έχει να προσφέρει και πολλά παρά μόνο άφθονη ποσότητα Κυρονίτη (Kyrronite), ενός πολύτιμο λίθου με απίστευτη ενέργεια. Λόγω της ανακάλυψης αυτής, οι Kyrr μετατράπηκαν σε μια πολεμοχαρή φυλή η οποία κήρυξε τον πόλεμο σε κάθε άκρη του διαστήματος.

Μέσα στους πολεμικούς στόχους των Kyrr βρίσκεται και η Γη και πιο συγκεκριμένα η πρόεδρος των Η.Π.Α. την οποία και απαγάγουν. Η Shelly Harrison, μια πρώην αλλά έμπειρη πυροτεχνουργός ακούει τα νέα στις ειδήσεις και με την πρώτη ευκαιρία πηγαίνει στο πεδίο της μάχης που είναι ο Λευκός Οίκος. Με μια εκρηκτική είσοδο στον προαύλιο χώρο, η Shelly σκοτώνει ότι βρεθεί στον δρόμο της κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα, δηλαδή να σώζει τον κόσμο. Αυτό δεν είναι όμως αρκετό, μιας και οι απαγωγείς της Προέδρου φεύγουν μαζί της, και όπως ήταν αναμενόμενο η Shelly τους ακολουθεί στον ξένο πλανήτη μέσω μιας πύλης.

Το Bombshell είναι ένα παιχνίδι από εκείνο το είδος που σιγά-σιγά αρχίζει να γνωρίζει άνθιση. Τα Isometric Shooters πληθαίνουν στους υπολογιστές και αυτό το βλέπουμε από τις συνεχόμενες κυκλοφορίες κάθε μήνα. Πολλά παιχνίδια εστιάζουν περισσότερο σε στοιχεία όπως η επιβίωση και η ανακάλυψη. Ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι τελείως διαφορετικό. Ο συγκεκριμένος τίτλος ήθελα να μου αρέσει. Τα trailer και όλο το μυστήριο πίσω από αυτόν μας προετοίμαζε για κάτι δυνατό μέσα στην νέα χρονιά. Στην αρχή όλα ήταν πολύ ωραία μέχρι που άρχισαν να περνάνε οι ώρες. Το παιχνίδι γινόταν ολοένα και μονότονο και αυτό οφείλεται κυρίως στο Gameplay του. Δυστυχώς, είναι η κλασσική περίπτωση του «έχω να πω περισσότερα αρνητικά παρά θετικά».

Ως Isometric Shooter, μπορούμε να ελέγξουμε τον χαρακτήρα μας με το πληκτρολόγιο και να σημαδεύουμε με το ποντίκι, κάνοντας την ζωή μας πιο εύκολη. Η ορατότητα του επιπέδου είναι αρκετά καλή και καλύπτεται ένα σχετικά σημαντικό κομμάτι που μας βοηθά να προετοιμαζόμαστε για τους εχθρούς μας. Η Shelly έχει στην διάθεσή της μια πληθώρα από όπλα με το κυριότερο να είναι ένα ρομποτικό χέρι – ταυτόχρονα και ένα A.I. που μας τροφοδοτεί με απαραίτητες πληροφορίες μια στο τόσο – και μια ζώνη γεμάτη εργαλεία και βόμβες. Τα όπλα αυτά αλλάζουν μορφή άμεσα οπότε γλιτώνουμε χρόνο κατά την διάρκεια μιας μάχης. Το βασικό μας όπλο με τίτλο «Ιon Maide» δεν τελειώνει ποτέ από σφαίρες και ίσως να είναι ένα από τα δυνατότερα όπλα μας. Κατά την διάρκεια της περιπλάνησής μας, μπορεί να μαζέψουμε Blueprints τα οποία δηλώνουν αυτόματα και την απόκτηση ενός ολοκαίνουργιου όπλου.

O συνδυασμός κίνησης και πυροβολισμών είναι φτιαγμένος έτσι ώστε να δίνεται μεγαλύτερη προσοχή στο ποιον πυροβολούμε παρά τι. Αυτό σημαίνει με την σειρά του πως αντί να προσπαθούμε να εντοπίσουμε που βαράμε θα έχουμε μια παραπάνω ευκολία στο να σκοτώνουμε ότι υπάρχει γύρω μας. Στην έκβαση της μάχης βοηθάνε και τα επίπεδα τα οποία απαιτούν και πολύ platforming. Σε έναν καταστρεφόμενο πλανήτη, είναι φυσικό να υπάρχουν επιφάνειες που έχουν υποχωρήσει ή κενά μεταξύ δύο επιπέδων. Για να καλυφθούν αυτά θα πρέπει να πηδήξουμε και να πυροβολούμε την ίδια στιγμή, αν υπάρχουν εχθροί. Η συνεχόμενη ροή, διακόπτεται από τα Executions που μπορούμε να κάνουμε σε ετοιμοθάνατους εξωγήινους. Αυτά τα στιγμιότυπα μας δίνουν παραπάνω εμπειρία για να ανεβάσουμε το επίπεδό μας. Δυστυχώς όμως είναι τόσο μακροσκελή και αργά, που μας κόβουν την φόρα.

Εκείνα τα στοιχεία που κάνουν ένα RPG να ξεχωρίζουν είναι τα επίπεδα, η εναλλαγή σε όπλα και πανοπλίες αλλά και ο ίδιος ο χαρακτήρας. Κάθε φορά που ανεβαίνουμε επίπεδο, λαμβάνουμε έναν αριθμό από Skill Points τα οποία μπορούμε να δαπανήσουμε σε στατιστικά ή διάφορες ιδιότητες. Τα στατιστικά και οι ιδιότητες αυτές δεν είναι κάτι καινούργιο – μπορούμε να αναβαθμίσουμε τους πόντους υγείας ή ασπίδας και τον ρυθμό αναγέννησης της ασπίδας μας. Η διαφορά του πριν με το μετά ίσα που φαίνεται. Μπορεί στο επίπεδο 5 να σκοτώνουμε τους εχθρούς με 8 σφαίρες και στο 7ο με 9. Μόνο στην πορεία θα μπορέσουμε να καταλάβουμε κάποια διαφορά στην δύναμή μας. Για τα όπλα μας ισχύει κάτι παρόμοιο. Αντί για πόντους εμπειρίας, μαζεύουμε χρήματα τα οποία χρησιμοποιούμε σε ένα μόνιτορ σαν το Pimpboy για να αγοράσουμε αναβαθμίσεις και εξαρτήματα. Οι αναβαθμίσεις αυτές ξεκλειδώνονται σταδιακά, όσο ανεβαίνουμε επίπεδα. Και εδώ πάλι, η διαφορά δύναμης φαίνεται στο όπλο και όχι στις αναβαθμίσεις του.

Η σημασία του ευρύτερου εξοπλισμού φαίνεται στο πλήθος και το είδος των εχθρών μας. Ενώ αρχικά γίνεται μια προσέγγιση δράσης όπως εκείνη του Diablo, δηλαδή με πολλούς εχθρούς να έρχονται κατά πάνω μας, αυτό στην πορεία αλλάζει, αφού δεν υπάρχει κάποιος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε μεγάλα πλήθη αποτελεσματικά. Οι εχθροί μας ξεκινάνε από απλούς στρατιώτες και «κατσαριδάκια» και στην πορεία μεταμορφώνονται, αφού οι πιο δυνατοί εχθροί μοιάζουν σαν εξελιγμένες μορφές των αρχικών. Ξέρω, ακούγεται αστείο αλλά όταν μας επιτίθενται σταματάει να είναι. Ένα από τα αρνητικά είναι πως εκτός από τους πόντους εμπειρίας που αποκτάμε, δεν υπάρχει κανένα άλλο έπαθλο για το κατόρθωμά μας. Αυτό ισχύει και για την εξερεύνησή μας στα επίπεδα που πολλές φορές είναι βασανιστικά χρονοβόρα.

Παραμένοντας στους εχθρούς και σε κλίμα πολεμικό, ένα από τα άλλοτε καλά και άλλοτε ενοχλητικά στοιχεία είναι τα Boss Fights. Από τον πρώτο αρχηγό θα διαπιστώσουμε πως δεν μας συγχωρείται ούτε ένα λάθος. Ενώ οι επιθέσεις είναι σε γενικό βαθμό αρκετά προβλέψιμες, αν τύχει και μας πιάσουν τότε μας κατεβάζουν κατευθείαν στο μηδέν. Ακολουθώντας το παλιό πρότυπο των boss fights, έτσι και εδώ θα δούμε πως κάθε μάχη έχει τρία στάδια, με το τελευταίο να είναι το πιο δύσκολο. Σε κάθε στάδιο θα υπάρχει ένα διαφορετικό πρότυπο επιθέσεων αλλά η συμπεριφορά μας παραμένει ίδια: αποφυγή και επίθεση. Φυσικά δεν γίνεται να λείπουν και τα exploits από κάθε μια μάχη. Για παράδειγμα, αν θέλουμε να αποφύγουμε μια αλληλουχία επιθέσεων, μπορούμε να σταθούμε πίσω από ένα πτώμα και να γλυτώσουμε σχεδόν τα πάντα. Οι σφαίρες είναι μια πονεμένη ιστορία αφού τελειώνουν σαν νερό, και δεν υπάρχουν πολλά πυρομαχικά τριγύρω μας για να αποκαταστήσουμε την απώλεια. Προς το τρίτο στάδιο θα καταλήξουμε να ρίχνουμε με το βασικό όπλο, αφού ακόμα και το Machine Gun θα έχει εξαντληθεί.

Όλα όσα αναφέραμε μέχρι στιγμής αναδεικνύονται με την βοήθεια της Unreal Engine 4. Μέχρι σήμερα έχουμε δει τις δυνατότητες αυτής της νέας έκδοσης και αυτό είναι μόνο η αρχή. H Shelly, τα λεπτομερή και καλοφτιαγμένα επίπεδα, οι NPC και οι εχθροί μας, φαίνονται αρκετά καθαρά παρά τον τύπο της κάμερας που χρησιμοποιείται, ενώ οι ήχοι και τα λοιπά στοιχεία διακρίνονται εύκολα με μια πρώτη ματιά. Τα περιβάλλοντα είναι χρωματιστά σε αρκετές περιπτώσεις ενώ η λεπτομέρεια δεν λείπει ακόμα και από τις επιγραφές στους τοίχους ή ακόμα και από τα απλά Ammo Packs. Ωστόσο, αυτές οι απεικονίσεις έχουν το αντίστοιχο αντίκτυπο στο σύστημά μας. Ενώ στο μεγαλύτερο κομμάτι τα FPS είναι από 60 και πάνω, ορισμένες φωτεινές επιφάνειες (και γενικότερα το Bloom) τείνουν να κατεβάζουν την απόδοση.

Μακάρι τα ωραία γραφικά να συνοδεύονταν και από την αντίστοιχη ερμηνεία. Δεν συνηθίζω να κάνω λόγω για το Voice Acting και την ερμηνεία σε έναν τίτλο, αλλά εδώ θεώρησα πως θα ήταν καλό να αναφερθούμε. Η πρωταγωνίστρια μιλάει καθ όλη την διάρκεια του παιχνιδιού και πετάει κάποιες όχι και τόσο καλές ατάκες. Το χειρότερο προέρχεται όμως από τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Είσαι στρατιώτης, εγκλωβισμένος σε έναν άγνωστο, εξωγήινο πλανήτη που όλα θέλουν να σε κατασπαράξουν. Κάθε φυσιολογικός – ή τρελός – άνθρωπος θα φρίκαρε ή έστω θα έδειχνε φοβισμένος στο πρόσωπο και την φωνή του. Όταν όμως «ανοίγουν» το στόμα τους, η εντύπωση αυτή φεύγει ακαριαία, αφού ακούγονται πιο πολύ να βαριούνται παρά να φοβούνται. Από την άλλη, η Shelly παραμένει μια δυναμική, badass γυναίκα με χαζές ατάκες.

Τα μεγαλύτερα προβλήματα δεν είναι στα τεχνικά χαρακτηριστικά του. Παρ’ότι είναι ένας τίτλος βασισμένος πάνω στην Unreal Engine 4, το Bombshell παραμένει ένα βασικό παιχνίδι ακόμα και στην χρήση πόρων. Αυτό που το «χαντακώνει» είναι οι μηχανισμοί που μας παρουσιάζει. Δεν αποτελούν απειλή για άλλα μεγαλύτερα παιχνίδια άλλων μεγάλων εταιρειών, αφού το gameplay ξεκινάει δυναμικά και καταλήγει να γίνεται μονότονο. Ναι, η μουσική είναι αυτό που περιμένουμε – Metal με γερή δόση δράσης και αίσθημα δυναμικότητας – τα γραφικά είναι νέα γενιάς, ωστόσο δίνεται μία αρνητική ατμόσφαιρα από το γεγονός ότι δεν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον από θέμα gameplay και ιστορίας. Αν ήταν ένα από τα παιχνίδια που στηρίζονται στα κύματα εχθρών και σε μεγάλα Score τότε ίσως να μην υπήρχε κανένα πρόβλημα. Είναι όμως από εκείνα που στηρίζονται και στο gameplay, και στην ιστορία και στην ανάπτυξη των χαρακτήρων μέσα σε αυτήν. Δυστυχώς, στα τελευταία γίνεται μια μέτρια έως κακή εκτέλεση.

Το Bombshell θα καταφέρει να μας προσφέρει μερικές στιγμές διασκέδασης. Προσφέρει ένα βαθμό πρόκλησης μέσω των in-game challenges αλλά ακόμα και αυτά τιμωρούν τον παίχτη παρά τον ανταμείβουν. Η τιμή στην οποία προσφέρεται το παιχνίδι (34.99€) θα ήταν λογική αν το ποιοτικό αποτέλεσμα ήταν καλό και αν το περιεχόμενο ήταν επαρκές για να μας κρατήσει με τις ώρες απασχολημένους. Ο χρόνος ολοκλήρωσης ανέρχεται γύρω στις 14-16 ώρες, σε περίπτωση που θελήσουμε να εξερευνήσουμε κάθε άκρη των χαρτών. Δεν είναι όμως αρκετός για να καλύψει τις αδυναμίες που υπάρχουν.

Ευχαριστούμε την Interceptor Entertainment και Zegetron για την παροχή του Review Code.