Όταν η Nintendo λάνσαρε το WiiU στην παγκόσμια αγορά, πολλοί το χαρακτήρισαν ως μια οικογενειακή κονσόλα λόγω των χαλαρών και ευχάριστων τίτλων που παρείχε κατά την διάρκεια της ζωής του. Κλασσικά ονόματα όπως ο Mario και ο Link είχαν την τιμητική τους, ενώ η παρουσία άλλων τίτλων που χρησιμοποιούσαν τα Wiimotes έβρισκαν μεγάλη ανταπόκριση σε μικρούς και μεγάλους. Γι’αυτό το λόγο οι πωλήσεις του συστήματος ήταν χαμηλότερες από τις αναμενόμενες για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Με το πέρας των χρόνων όμως, η Nintendo προσπάθησε να αντιμετωπίσει την κατάσταση με την κυκλοφορία τίτλων που απευθύνονταν σε ένα πιο ώριμο κοινό, και καθιερώθηκαν ως Exclusive franchises. Από αυτά που μας έρχονται πρόχειρα στο μυαλό, είναι τα Bayonetta και το No More Heroes.

Το Νο More Heroes είναι μια…περίεργη σειρά. Πρόκειται για ένα Action-Adventure Hack’n’slash από την Grasshopper Manufacture που κυκλοφόρησε στην Δύση με την βοήθεια της Ubisoft. Η διεύθυνση, ο σχεδιασμός και η συγγραφή της ιστορίας έγιναν από τον Goichi Suda (ή Suda 51 (Goh-ichi), ενώ το όνομα του παιχνιδιού προέρχεται από το τίτλο ενός δίσκου από το Βρετανικό Punk συγκρότημα, The Stranglers. Το παιχνίδι επικεντρώνει στον Travis Touchdown, έναν ορκισμένο φαν των anime και των βιντεοπαιχνιδιών, που μια μέρα αγόρασε ένα φωτόσπαθο με αποτέλεσμα να τον προσλαμβάνει η United Assassins Association για να σκοτώσει κλαλύτερους και πιο επικίνδυνους δολοφόνους.

Η σειρά κατάφερε να εκδόσει 2 βασικούς τίτλους, με την επιτυχία τους να προέρχεται από το σύστημα μάχης, την εξίσου περίεργη αλλά ενδιαφέρουσα και ευχάριστη ιστορία, τις ιδιαίτερους χαρακτήρες, και όλα εκείνα τα στοιχεία που συνέθεσαν μια άκρως διασκεδαστική εμπειρία. Έτσι, 9 χρόνια μετά, ο Travis ξαναχτυπά με το ‘Travis Strikes Again’, ένα spin-off που συνεχίζει την ιστορία του NMH2 και μας προσφέρει μια πιο ‘retro’ εμπειρία, γεμάτη με παραπομπές στο παρελθόν, αλλά και σε άλλες indie επιτυχίες της γενιάς μας.

Εφτά χρόνια μετά τα γεγονότα του No More Heroes 2, ένας πρώην επαγγελματίας παίκτης του baseball, νυν δολοφόνος, με το όνομα Badman ζητά να πάρει εκδίκηση από τον Travis Touchdown για την δολοφονία της κόρης του, της Bad Girl. O Travis, ο οποίος μεγαλώνοντας έχει κουραστεί από το σύστημα βαθμολογίας της UAA, έχει απομονωθεί τελείως και κατοικοί σε ένα τροχόσπιτο κάπου στην Αμερική. Εκεί περνάει τον χρόνο του παίζοντας βιντεοπαιχνίδια και βλέποντας σειρές. Ο Badman ανακαλύπτει τον Travis, και μετά από μια σύντομη επίθεση τον εγκλωβίζει μέσα στο «Death Drive MK-II» μια δαιμονική παιχνιδοκονσόλα από τον Dr. Juvenile. O Travis και ο Badman πρέπει να περιπλανηθούν μέσα στα βιντεοπαιχνίδια του Death Drive με την βοήθεια του Death Glove, και να παλέψουν ενάντια σε όλους τους υπόλοιπους δολοφόνους σε έξι διαφορετικούς τίτλους. Όποιος ολοκληρώσει πρώτος και τα έξι παιχνίδια θα μπορέσει να εκπλήρώσει μια ευχή.

Το Travis Strikes Again είναι περισσότερο ένα ‘γράμμα αγάπης’ προς τους τιτάνες και τα είδη του παρελθόντος, παρά ένα ανεξάρτητο παιχνίδι. Κατά την διάρκειά του θα δούμε παραπομπές σε διαφορετικά είδη, θα ταξιδέψουμε στο παρελθόν, ενώ θα δούμε νεύματα προς μικρότερους αγαπημενούς τίτλους όπως το The Messenger, Hollow Knight και Dead Cells, μέσω των διαφόρων T-shirts που θα ξεκλειδώσουμε σταδιακά. Η χρήση της Unreal Engine κρύβεται από το κλασσικό στυλ της σειράς (cel shaded graphics) και από τον τρόπο της συνολικότερης παρουσίασης.

Με μια πρώτη ματιά κάνουμε λόγο για ένα παιχνίδι δράσης με μπόλικα hack’n’slash στοιχεία. Η σύγχυση όμως γίνεται γρήγορα αντιλληπτή αφού θα παρακολουθήσουμε διάφορες FMV ταινίες, την εξιστόρηση να γίνεται σε στυλ ψηφιακής νουβέλας, ενώ η ανάλυση θα περιοριστεί σε 4:3 για να συμβαδίζει με τις τηλεοράσεις του παρελθόντος. Το Death Drive MKII είναι μια παραδοσιακή κονσόλα με δαιμονικές διαθέσεις και αυτό αποτυπώνεται τόσο στα βιντεοπαιχνίδια του αλλά και με τις γωνίες τις κάμερας που εναλλάσσονται από ισομετρικές, σε πλευρικές ή top-down, και παραμένουν έτσι μέχρι το τέλος.

Το πιστό φωτόσπαθο του Travis επιστρέφει μαζί με μια μικρή ποικιλία από γρήγορες και δυνατές επιθέσεις, που ενίοτε χρησιμοποιούμε τρέχοντας για να πετσοκόβουμε τα ψηφιακά τέρατα χωρίς να κολλάμε σε ένα σημείο. Οι μεγαλύτεροι εχθροί θα μας υποχρεώσουν να χρησιμοποιήσουμε πιο ‘βαριές’ επιθέσεις που ακόμα και ενισχυμένες δεν θα συντομεύσουν τις μάχες μας ιδιαίτερα. Η ύπαρξη του dodge roll δεν συντελεί στην ακύρωση κάποιας επίθεσης οπότε πρέπει να μετράμε τα χτυπήματά μας πριν την αντεπίθεση. Αντίστροφα, οι τέσσερις μοναδικές ικανότητες που θα εξοπλίζουμε κάθε φορά, δίνουν ποικιλία δυνάμεων όπως τηλεκίνηση, πάγωμα του χρόνου, μικρές βολίδες, κεραυνούς, και είναι αρκετά χρήσιμες σε δύσκολες καταστάσεις. Και ενώ το στυλ και οι ικανότητες είναι τα ενδιαφέροντα στοιχεία, στο σύνολό του, το σύστημα μάχης είναι πιο ρηχό απ’ότι θα θέλαμε αλλά για έναν περίεργο λόγο καταφέρνει να γίνει διασκεδαστικό.

Τα επίπεδα χαρακτηρίζονται από μήκος. Το πρώτο μόλις επίπεδο μας πήρε 2 ώρες για να το ολοκληρώσουμε. Ευτυχώς, κάθε ένα από αυτά έχει μια πληθώρα από save points που οδηγούν στους αρχηγούς τους, αλλά υποφέρουν από σχεδιαστηκές αποφάσεις που δεν ταιριάζουν σε ένα 3D action RPG. Για παράδειγμα, το platforming επίπεδο, που έχει δυσδυάστατη προοπτική, υποφέρει στο…platforming. Ο Travis προσπαθεί να φτάσει ψηλότερες πλατφόρμες αλλά το ‘ρεαλιστικό’ πήδημα τον εμποδίζει από το να ξεπεράσει τα εμπόδια, και ο κακός χειρισμός του είναι το «κερασάκι στην τούρτα».

Κάθε πίστα καταλήγει σε ένα «Death Ball,» τον πυρήνα των παιχνιδιών του Death Drive Mk. II – παραπομπή στο Dragon Ball αφού πρέπει να τα μαζέψουμε για να κάνουμε μια ευχή. Όπως αναφέραμε, κάθε παιχνίδι έχει διαφορετική γωνία κάμερα και διαφορετική λογική. Απλοί γρίφοι, πολλοί εχθροί, και περιστασιακό platforming θα μας κρατήσουν για ώρες απασχολημένους, ενώ το arcade στυλ τονίζεται σε όλη την περιπέτεια. Οι αλλαγές είναι τέτοιες ώστε να μην αλλάζει ριζικά ο τρόπος παιχνιδιού αλλά να δίνεται μια διαφορετική χροιά σε μηχανισμούς και μοτίβα.

Όπως και στο No More Heroes, έτσι και εδώ θα αντιμετωπίσουμε έναν μοναδικό αρχηγό. Κάθε μάχη χωρίζεται σε διαφορετικά τμήματα και πολλές φορές θα μας θυμίσουν το Furi. Στην μέση των επιπέδων θα συναντήσουμε τα mid-bosses, ανθρωπόμορφα πρόβατα που έχουν πολύ μικρές διαφορές μεταξύ τους και θα γίνουν ενόχληση παρά διασκέδαση.

Εκεί που το Travis Strikes Again λάμπει είναι η ιστορία, οι αναφορές και η αισθητική του. Στο σπίτι του πρωταγωνιστή θα δούμε δεκάδες περιοδικά και αφίσες, ενώ οι μπλούζες που θα φορέσουμε φέρουν στάμπες από γνωστά studio, μηχανές γραφικών, και indie παιχνίδια. Με το που μπούμε σε κάποια πίστα, ο Travis εμφανίζεται με την γραφική είσοδο του Terminator. Η αισθητική του θυμίζει πάρα πολύ παιχνίδια όπως το Hotline Miami με ξεθωριασμένα χρώματα και στοιχεία που παραπέμπουν σε βιντεοκασέτες να γεμίζουν την οθόνη μας. Υπάρχουν στιγμές που θα γελάσουμε, ιδιαίτερα όταν ο Travis αναγνωρίζει πως γίνεται γραφικός ή ενοχλητικός – κάτι στο οποίο βοηθάει και η αρκετά καλή συγγραφή των διαλόγων.

Σε γενικές γραμμές, το Travis Strikes Again προσπαθεί να θυμήσει σε όλους μας γιατί το No More Heroes ξεχώρισε, και γιατί λατρεύουμε παιχνίδια του παρελθόντος. Θα δείτε πολλές αντίθετες γνώμες και αυτό είναι κάτι καλό και κακό, μιας και είναι ένα παιχνίδι που προορίζεται για τους πολύ φανατικούς παίκτες της σειράς και παιχνιδιών του Suda51. Η παρουσίαση κλέβει την παράσταση με τα αναγνωρίσιμα γραφικά της σειράς, με μουσικά σύνολα που θα μας ‘βράσουν’ το αίμα μας, και αποχρώσεις που «φωνάζουν» retro. Όσοι μπαίνουν για πρώτη φορά στον κόσμο του Travis Touchdown ίσως να πρέπει να δοκιμάσουν τα πρώτα παιχνίδια του πριν προχωρήσουν στο Strikes Again αφού δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο για να μας τραβήξει το ενδιαφέρον. Η τιμή μπορεί να είναι ελκυστική αλλά περιμένουμε κάτι περισσότερο από την Grasshopper Manufacture.

Ευχαριστούμε την CD Media και την Nintendo για την παροχή του Review Code.

[Alt-tab Galaxy] Travis Strikes Again: No More Heroes - Nintendo Switch Review
ΙΣΤΟΡΙΑ8.5
GAMEPLAY6.5
ΓΡΑΦΙΚΑ7.5
ΑΠΟΔΟΣΗ8
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ6
ΔΙΑΡΚΕΙΑ6.5
7.5Καλό
Reader Rating: (0 Votes)
0.0