Είναι γνωστό στις μέρες μας πως τα βιντεοπαιχνίδια αποτελούν κάτι παραπάνω από ένα απλό μέσο ψυχαγωγίας. Με μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και ομάδες ανάπτυξης να λανσάρουν συχνά-πυκνά μεγάλους κερδοφόρους τίτλους, είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς πως αυτά αποτελούσαν ένα μέσο διαφυγής. Για πολλούς όμως, τα βιντεοπαιχνίδια εξακολουθούν να αποτελούν μαγικά ταξίδια σε φανταστικούς κόσμους, ένας λόγος για να προσμένουν κάτι διαφορετικό, αλλά και ένα μέσο διαφυγής από τα καθημερινά προβλήματα.

Αυτήν την τελευταία επιθυμία έρχεται να μελετήσει το νέο παιχνίδι της Hi-bit Studios, 198X. Στο Arcade games-mashup της φιλόδοξης ομάδας, καλούμαστε να γνωρίσουμε έναν νεαρό πρωταγωνιστή που ζει μια μονότονη ζωή στην πόλη. Ο ήρωας της ιστορίας, γνωστός ως ‘The Kid’, μένει μαζί με την μητέρα του σε ένα μικρό σπίτι στα σύνορα της πόλης, και όπως άλλα παιδιά της ηλικίας του περνάει την ημέρα του πηγαίνοντας σχολείο και παίζοντας στα τοπικά arcades – όταν δεν κάθεται σπίτι του για να χαζεύει το ηλιοβασίλεμα.

Το 198Χ είναι ένα παιχνίδι-ύμνος στα arcade games των προηγούμενων δεκαετιών που στόλιζαν τα arcades και ήταν υπεύθυνα για την δημιουργία των σύγχρονων παιχνιδιών που όλοι αγαπάμε όπως διαφόρων JRPGs, Racing και Beat em-up games. Ωστόσο, εδώ έχουμε κάτι παραπάνω από ένα mashup – έχουμε μια ιστορία για την μοναξιά, τον «εγκλωβισμό» της μεγάλης πόλης, και τα οικογενειακά προβλήματα και τον αποκλεισμό που βασανίζουν πολλά παιχνίδια στον κόσμο.

Η διήγηση γίνεται με μικρά, χειροποίητα cutscenes και κατά την διάρκεια αναπαραγωγής των πέντε διαφορετικών arcade games. Τα παιχνίδια αυτά προέρχονται από μια διαφορετική εποχή και αντιστοιχούν σε πέντε είδη: Racing, RPG, Beat’em up, side-scrolling runners και Shoot’em-ups. Κάθε ένα από αυτά είναι μικρά σε διάρκεια και η ολοκλήρωσή τους μας μεταβιβάζει στα επόμενα κεφάλαια.

Πρώτο παιχνίδι στην σειρά είναι το Beating Heart, ένας τίτλος που μοιάζει πολύ με το Streets of Rage. Ο χαρακτήρας του παιχνιδιού περιπλανιέται στις γειτονιές της πόλης του, αντιμετωπίζοντας εγκληματίες και συμμορίες με τέσσερις βασικές επιθέσεις, και μια ειδική επίθεση για τις πιο δύσκολιες μάχες. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όπλα και healing items τα οποία βρίσκουμε διάσπαρτα στο επίπεδο, μέχρι να φτάσουμε στο τέλος και να αντιμετωπίσουμε το αφεντικό του παιχνιδιού.

Επόμενο στην σειρά είναι το Out of the Void, ένα side-scrolling Shoot’em up που θα μας θυμήσει το R-Type. Εδώ ελέγχουμε ένα σκάφος το οποιο πετάει στο διάστημα και μέσα σε διάφορες εξωγήινες βάσεις αντιμετωπίζοντας σκάφη, ρομπότ και τέρατα ρίχνοντας λέιζερ και άλλα παρόμοια πυρομαχικά. Και αφού ολοκληρώσουμε τα δύο μεγάλα επίπεδα του παιχνιδιού, μπαίνουμε στην θέση ενός ταχύτατου αυτοκινήτου στο The Runaway. Αυτό το συγκεκριμένο παιχνίδι είναι ίσως το πιο εύκολο απ’όλα αφού πρέπει να οδηγήσουμε μέσα από διάφορες τοποθεσίες αποφεύγοντας την κίνηση για να φτάσουμε σε σημεία checkpoints και να βάλουμε περισσότερα δευτερόλεπτα στο χρονόμετρο.

Το τέταρτο παιχνίδι λέγεται Shadowplay και είναι ένα side-scrolling runner. Πρωταγωνιστής είναι ένας Shinobi ο οποίος τρέχει ασταμάτητα σε πεδιάδες, χωράφια και χωριά της Ιαπωνίας αντιμετωπίζοντας Samurai και δαίμονες. Είναι το πιο δύσκολο παιχνίδι από τα πέντε καθώς η ταχύτητα είναι ‘fixed’, τα επίπεδα έχουν συγκεκριμένη μορφή, οι εχθροί έρχονται ασταμάτητα, και υπάρχουν πολλές παγίδες που θα μας εμποδίσουν.

Τέλος, έχουμε το dungeon-crawling Japanese RPG με τίτλο Kill Screen. Το συγκεκριμένο παιχνίδι μας έκανε εντύπωση καθώς στα arcades δεν υπήρχαν τέτοια είδη, και αν υπήρχαν δεν ήταν τόσο διαδεδομένα. Εδώ, αναλαμβάνουμε τον έλεγχο ενός ήρωα που εξερευνεί μπουντρούμια γεμάτα τέρατα. Κάθε τέρας είναι αδύναμο σε κάποια από τις επιθέσεις μας, ενώ αν δεχθούμε μεγάλη ζημιά μπορούμε να γιατρευτούμε με το αντίστοιχο ξόρκι. ΑΝ πεθάνουμε επιστρέφουμε στην αρχή της πίστας διατηρώντας το επίπεδο δύναμής μας. Έτσι, οι πιθανότητες να φτάσουμε στο τέλος μεγαλώνουν ολοένα και περισσότερο.

Αυτά τα πέντε παιχνίδι αντιπροσωπεύουν και ένα διαφορετικό είδος των παραδοσιακών arcade games, και ενώ έχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους, συνδέονται με μια ενδιαφέρουσα διήγηση και σκηνικά ζωγραφισμένα στο χέρι με έξυπνες λεπτομέρειες και μια ιδιαίτερη γοητεία. Το Pixel art που χρησιμοποιείται είναι ευχάριστο, λεπτομερές, ενδιαφέρον και φαινομενικά σύγχρονο. Στην παρουσίαση βοηθάει πάρα πολύ και η διήγηση η οποία γίνεται με τέτοιο τρόπο που μας αιχμαλωτίζει από τα πρώτα λεπτά. Φτάνοντας στο τέλος, διαπιστώνουμε πως δεν πρόκειται για μια κλασική, απλή ιστορία, αλλά κάτι πιο “βαρύ” και πιο σοβαρό.

Κάτι πραγματικά εντυπωσιακό και όμορφο είναι το soundtrack. Η μουσική των Anton Dromberg, Daniel Rosenqvist, Yuzo Koshiro και U.F.L. ταιριάζει απόλυτα με την παρουσίαση και το κλίμα του 198X. Η διήγηση, τα ηχητικά εφέ και η μουσική δένουν αρμονικά και σύντομα γίνονται hit tracks που αξίζουν μια θέση στην μουσική μας συλλογή ή το Spotify. 

To “πρόβλημα” με το 198X είναι το μέγεθός του καθώς μπορούμε να το ολοκληρώσουμε σε μόλις μια ώρα. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που εστιάζει στο παρελθόν, στην προιστορία των παιχνιδιών, και στην ποιότητα που αυτά κουβαλούσαν. Είναι αναμφισβήτητα ένα ποιοτικό παιχνίδι και θα μείνει “καρφωμένο” στο μυαλό μας για αρκετές μέρες μετά. Ομολογώ βέβαια πως θα ήθελα να δω κάθε mini-game ως έναν πλήρες standalone τίτλο.

Σε γενικές γραμμές, το 198X είναι ένα γράμμα αγάπης στην χρυσή εποχή των arcade-based games. Με γοητευτικά γραφικά, απίθανη μουσική, και μια ενδιαφέρουσα ιστορία, ο τίτλος καταφέρνει να μας ταξιδεύσει σε πιο ξέγνοιαστα χρόνια ενώ μας κάνει να θέλουμε να παίξουμε άλλα παρόμοια παιχνίδια ή να αναζητήσουμε περισσότερες arcade λύσεις για την υβριδική κονσόλα.

To 198X είναι διαθέσιμο στην τιμή των 9,99€.

Review Code provided by the developer.

[Alt-tab Galaxy] 198X - Nintendo Switch Review
ΙΣΤΟΡΙΑ8
GAMEPLAY8
ΓΡΑΦΙΚΑ8.5
ΑΠΟΔΟΣΗ8.5
ΔΙΑΡΚΕΙΑ6
ΜΟΥΣΙΚΗ9
8Νοσταλγικά καλό
Reader Rating: (0 Votes)
0.0