Έτσι όπως χάζευα από ‘δώ και από ‘κεί, έπεσε στην αντίληψη μου ένα άρθρο από το site των Unboxholics. Συγκεκριμένα αναφέρομαι στο «Τραγούδια που γνωρίσαμε μέσα από videogames» του Θοδωρή Μακρή. Όπως έχω πει και δείξει στο παρελθόν, η μουσική στα παιχνίδια είναι ένας τομέας που προσέχω πάρα πολύ και αγαπάω. Διαβάζοντας λοιπόν το editorial του Θοδωρή, ένιωσα την ανάγκη να απαντήσω και εγώ σχετικά με κάποια μουσικά κομμάτια που έχω λατρέψει (δώσε μου τέτοιες θεματολογίες και πάρε μου την ψυχή), κάτω στα comments. Αυτό όμως ήταν λιγάκι δύσκολο γιατί όταν καταπιάνομαι με ένα τέτοιο θέμα, τείνω να ξεφεύγω σε έκταση. Πέραν αυτού, θεώρησα επίσης πως τα περισσότερα από αυτά που ήθελα να αναφέρω, έπρεπε να συνοδεύονται από ένα κειμενάκι περιγραφής, καταλήγοντας στην απόφαση πως θα γράψω και εγώ με την σειρά μου ένα editorial-απάντηση προς τον Θοδωρή. Έκανα τεράστια (τεράστια όμως) προσπάθεια να το κρατήσω «μικρό» και να παραλείψω αρκετά (ίσως και εκατοντάδες;) γνωστά κομμάτια που λατρεύω, από παιχνίδια και δημιουργούς όπως The Elder Scrolls, The Last of Us, Red Dead Redemption, Devil May Cry, Metal Gear, διάφορα παιχνίδια της Ubisoft, σχεδόν όλα τα παιχνίδια της Telltale games κλπ. Θέλοντας να κρατήσω μικρό τον πρόλογο, θα ευχαριστήσω τον Θοδωρή για την «πάσα» και θα περάσω στην δική μου λίστα.

Karmaflow

Ξεκινάω την λίστα με ένα OST που θεωρώ πως είναι απίστευτα underrated, όπως και το ίδιο το παιχνίδι (άσχετα από το μέτριο gameplay). Το Karmaflow είναι ένα puzzle adventure παιχνίδι που αγάπησα από την πρώτη στιγμή που το άνοιξα. Αυτό που κάνει το Karmaflow να διαφέρει ως παιχνίδι από τα άλλα είναι το γεγονός πως είναι musical και πως στους χαρακτήρες δίνουν ζωή γνωστοί καλλιτέχνες της Metal σκηνής. Πέρα από το voice act που έχουν κάνει διάφοροι όπως Dani Filth, Alissa White-Gluz, Tony Kakko, Elize Ryd και Simone Simons, έχει γραφτεί αντίστοιχη opera-metal-ish μουσική με τους ίδιους να τραγουδούν. Το The Muse and The Conductor που διάλεξα να βάλω από το OST είναι ένα από τα καλύτερα που έχω ακούσει ποτέ σε παιχνίδι και μακάρι να βλέπαμε περισσότερα σαν αυτό.

Vampire The Masquerade – Bloodlines

Όσον αφορά το συγκεκριμένο παιχνίδι, μπορώ να πω πως εξίσου λατρεύω το συγκεκριμένο κομμάτι, όσο και το κομμάτι των Ministry. Ο λόγος για τον οποίο διάλεξα αυτό είναι η σχέση του με τους Massive Attack. Κατά την δημιουργία του Bloodlines, υπήρχε ένα τραγούδι που ήταν συνδεμένο με το παιχνίδι, του οποίου δεν μπορούσαν να αποκτηθούν τα δικαιώματα για διάφορους λόγους. Έτσι, ζητήθηκε από τον Rik Schaffer να φτιάξει ένα αντίστοιχο κομμάτι για να μην υπάρχει κάποιο νομικό πρόβλημα. Μπορείτε να καταλάβετε και μόνοι σας την ποιότητα δουλειάς του Rik, ακούγοντας το κομμάτι στο οποίο βασίστηκε, το Angel των Massive Attack

Crusader Kings II

Δεν θα μπορούσε να λείπει από την λίστα το αγαπημένο μου Grand Strategy παιχνίδι. Το Viking Metal DLC του Crusader Kings II προσθέτει, στο ήδη καταπληκτικό θεματικό OST, μια διαφορετική νότα σε σχέση με τα υπόλοιπα κομμάτια που υπάρχουν στο παιχνίδι. Εκτός από το «Our Kingdom Will Fall», λατρεύω πάρα πολύ και το «Viking Gods» του ίδιου DLC.

WET

Το WET ήταν από εκείνους τους τίτλους που είχαν να πουν και να δείξουν πολλά αλλά κάπου στην εκτέλεση χάθηκε η «ιδέα». Η Rubi, η πρωταγωνίστρια, ήταν από τις αγαπημένες μου και το WET μου πρόσφερε αρκετές ώρες διασκέδασης με το shooting σε ατμόσφαιρα σύγχρονης άγριας δύσης. Κάποια από τα mechanics του παιχνιδιού μου είχαν κεντρίσει αρκετά το ενδιαφέρον και ευελπιστούσα να μην ακυρωθεί το sequel. Όλο το OST του WET κυμαίνεται στα ίδια «μέτρα» (Gypsy Pistoleros, The Arkhams, Johnny Cash, The Brains…) και θεωρώ πως αντιπροσωπεύει το setting της «fast-paced άγριας δύσης» στο έπακρο.

God of War II

Μιας και το God of War είναι επίκαιρο, είναι αυτονόητο πως θα συμπεριλάμβανα στην λίστα το αγαπημένο μου κομμάτι από το δεύτερο παιχνίδι της σειράς. Αν και πρόκειται για ένα remix, το Colossus Remix υπήρχε μέσα στον δίσκο του soundtrack και το λατρεύω.

Fahrenheit

Το Fahrenheit ήταν μια εντελώς τυχαία αγορά στο πρώτο Xbox. Στην αρχή είχα αρκετές απορίες για το πόσο καλά έκανα που πήρα αυτό το παιχνίδι χωρίς να γνωρίζω αρκετές λεπτομέρειες, παρά μόνο κάτι λίγα που είχα διαβάσει στο PS2 Magazine. Τελειώνοντας το, είχα μείνει εκστασιασμένος από το πόσο καταπληκτικός τίτλος ήταν και ακούγοντας το Santa Monica των Theory στα credits, κατάλαβα πως ένα παιχνίδι δεν έχει τελειώσει πραγματικά αν δεν πέσουν οι τίτλοι του τέλους. Χαλαρά από τα λίγα «11 στα 10» παιχνίδια εκεί έξω.

Suikoden II

Όποιος δεν γνωρίζει ή δεν έχει παίξει την σειρά Suikoden (ειδικά το δεύτερο στο PlayStation One) τότε καλά θα κάνει να παρατήσει ότι κάνει και να πάει να τα βρει. Μακράν το καλύτερο JRPG (το δεύτερο συγκεκριμένα) που έχει κυκλοφορήσει ποτέ στην πρώτη κονσόλα της Sony. I mean… I love Final Fantasy but… just go and play Suikoden II, και θα με θυμηθείτε.

Advent Rising

Για τους δύο, τρεις, εκεί έξω…

Fable

Fable did mechanics before it was cool. Όχι, πραγματικά… Την εποχή που κυκλοφόρησε το πρώτο Fable, το γεγονός πως μπορούσες να «επιλέξεις» το progress του χαρακτήρα σου και αυτό να έχει οπτικό αντίκτυπο (έβγαζες κέρατα όσο πιο κακός γινόσουν κλπ) ήταν αρκετά ενδιαφέρον και εντυπωσιακό. Μάλιστα, όσο πιο πολύ ξύλο έτρωγες, εμφανιζόντουσαν σημάδια στο σώμα σου που υποδήλωναν πως είσαι αρκετά έμπειρος και «Badass». Βέβαια μετά η σειρά πήρε την κάτω βόλτα και οι περισσότεροι την ξέρουν σαν μια σειρά με παραπατήματα παρά επιτυχίες…

Το άρθρο συνεχίζεται στη 2η σελίδα